اما چون طبع زياده طلب انسان ، ممكن است از اين دو دستور سوء استفاده كند و به جاى استفاده عاقلانه و اعتدالآميز از پوشش و تغذيه صحيح ، راه تجمل پرستى و اسراف و تبذير را پيش گيرد ، بلافاصله اضافه مىكند « ولى اسراف نكنيد كه خدا مسرفان را دوست نمىدارد » ( * ( وَلا تُسْرِفُوا إِنَّه لا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ ) * ) . كلمه « اسراف » كلمه بسيار جامعى است كه هر گونه زياده روى در كميت و كيفيت و بيهوده گرايى و اتلاف و مانند آن را شامل مىشود ، و اين روش قرآن است كه به هنگام تشويق به استفاده كردن از مواهب آفرينش ، فورا جلو سوء استفاده را گرفته و به اعتدال توصيه مىكند . در آيه بعد با لحن تندترى به پاسخ آنها كه گمان مىبرند ، تحريم زينتها و پرهيز از غذاها و روزيهاى پاك و حلال ، نشانه زهد و پارسايى و مايه قرب به پروردگار است ، مىپردازد و مىگويد : اى پيامبر « بگو چه كسى زينتهاى الهى را كه براى بندگانش آفريده و همچنين مواهب و روزىهاى پاكيزه را تحريم كرده است » ( * ( قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّه الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِه وَالطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ ) * ) . اگر اين امور ، بد بود ، خدا نمىآفريد ، و اكنون كه براى استفاده بندگانش آفريده است چگونه ممكن است آنها را تحريم كند ؟ مگر ميان دستگاه آفرينش و دستورات دينى تضاد ممكن است وجود داشته باشد ؟ ! سپس براى تاكيد اضافه مىكند : به آنها « بگو اين نعمتها و موهبتها براى افراد با ايمان در اين زندگى دنيا آفريده شده ، اگر چه ديگران نيز بدون داشتن شايستگى از آن استفاده مىكنند ولى در روز قيامت و زندگى عاليتر كه صفوف كاملا از هم مشخص مىشوند ، اينها همه در اختيار افراد با ايمان و درستكار قرار مىگيرد ، و ديگران به كلى از آن محروم مىشوند » ! ( * ( قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا خالِصَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ ) * )